Shahrbaraz / شهربراز

پارسي زباني است كه توسط ايرانيان صحبت مي‏شده و مي‏شود. ايران مورد نظر ما از خراسان بزرگ تا شام گسترده بوده است. امروز اما به دليل‏هاي سياسي اين ايران بزرگ شكسته شده است.

پارسي زباني است كه در ايران امروزي و افغانستان و تاجيكستان صحبت مي‏شود اما روس‏ها سعي كرده‏اند به تاجيكان بباورانند كه زبان آنها تاجيكي است نه پارسي تا مانع اتحاد آنان با ايران امروزي شوند.

همچنين در افغانستان تلاش مي‏كنند بگويند زبان آنها دري است نه پارسي.

اين مانند آن است كه امريكاييان يا كاناداييان بگويند زبان ما امريكايي يا كانادايي است نه انگليسي.

وقتي پاي سياست بازي به ميان مي‏آيد ميراث هزاران ساله‏ي پارسي مصادره و تكه پاره مي‏شود. امروز افغانستان ادعا مي‏كند ابن سينا، مولانا جلال‏الدين بلخي و جامي افغان بوده‏اند. تاجيكستان ادعا مي‏كند زرتشت، رودكي و فارابي تاجيك بوده‏اند. عرب‏هاي بي چيز نيز از عربي بودن نام اين بزرگان و با چسباندن ”الـ“ به نام آنان يا مسلمان بودن آنها نهايت سوءاستفاده را مي‏كنند و به همه مي‏گويند كه اينان دانشمندان و فرهيختگان عرب بوده‏اند. مانند عرب بودن ابن سينا، خيام، طبري، غزالي، فارابي، خوارزمي، رازي و هزاران ايراني ديگر.

از سوي ديگر حكومت ايران هيچ گونه توجهي به مسائل فرهنگي ندارد و به جاي همدلي و نگاه فرهنگي به اين دو پاره‏ي تن ايران بزرگ پيشين (افغانستان و تاجيكستان) و ايجاد نزديكي، به مسائل ديگر نامرتبط مي‏پردازد.

حتي امروزه تركيه نيز ادعا مي‏كند كه مولانا ترك بوده! همان درويشاني كه چندين ده مورد سركوب حكومت آتاتورك و جانشينانش بودند. با آنكه تمام سروده‏هاي مولانا پارسي است و آنان در سماع خود از اين سروده‏ها استفاده مي‏كنند اما اجازه ندارند با ايرانيان صحبت كنند.

كوته‏نظري‏هاي سياسي و امنيتي باعث گسست فرهنگي شده است. به جاي آنكه وزارت فرهنگ ايران هر ساله بر مزار مولانا، رودكي، ناصر خسرو و هزاران بزرگ و نامي تاريخ چند هزار ساله‏مان جشن و سالگرد برگزار كند به مسائل نامربوط ديگر مي‏پردازد و سعي در ارشاد مردم دارد!

به قول داريوش: دلم تنگه برادر جان، برادر جان دلـــــــــم تنگه.